Joke en Nico in Western Australia (2026)

Camping boeken in een National Park in Western Australia voelt dus exact hetzelfde als een ticket scoren voor Tomorrowland. Elke nacht om 00:01 (ja, één minuut na middernacht 🙃) komen de kampeerplaatsen 6 maanden op voorhand vrij. En nee, zelfs hun winter is geen rustige periode. Integendeel. Iedereen staat klaar. Vingers op de muis. Hartslag omhoog. Hier in België: 🕟 16:45 – ik log al in, want na 30 minuten word je er onverbiddelijk uitgekegeld. 🕛 00:01 – BOEM. Alles vrij. 🕛 00:01 en 2 seconden – alles op ROOD. Hoe dat zo snel kan gebeuren? Ik weet het echt niet. Tijdszone? Digitale ninja’s? Kampeerbots? Maar… een klein mirakel  Ik slaag erin om nog één allerlaatst vrij plekje te bemachtigen.  Morgen komen de plaatsen vrij voor 22 juli. Dan doen we dit hele circus gewoon opnieuw. Whaaaaw… maar dit is écht Tomorrowland-waanzin, alleen met tenten in plaats van beats.

Vijftien jaar. Zo lang is het geleden dat we nog eens voet zetten in Australia. En toch voelt het alsof het gisteren was. Dat land kruipt onder je huid. De eindeloze wegen, de stilte, de geur van eucalyptus, de vrijheid van wakker worden met niets anders dan horizon rondom je. Maar het leven veranderde. Of beter: ons leven veranderde toen Flack erbij kwam. Wie Flack kende, wist dat hij nooit “gewoon een hond” was. Hij was overal mee. Op uitstap, op vakantie, op restaurantterrassen, op wandelingen waarvan we vooraf niet eens wisten waar we zouden uitkomen. Vijftien jaar lang kozen we bewust niet meer voor verre vliegtuigreizen. Niet omdat we niet wilden reizen, maar omdat reizen zonder hem nooit echt juist voelde. Flack hoorde bij ons verhaal. Altijd. Nu reizen we opnieuw. Met Flack niet meer naast ons, maar wel in elke gedachte mee. En misschien is het daarom ook zo symbolisch dat we niet teruggaan naar het Australia dat we al kennen, maar kiezen voor het stuk dat nog op ons wac...