Na 15 jaar terug naar Australia

Vijftien jaar. Zo lang is het geleden dat we nog eens voet zetten in Australia.

En toch voelt het alsof het gisteren was. Dat land kruipt onder je huid. De eindeloze wegen, de stilte, de geur van eucalyptus, de vrijheid van wakker worden met niets anders dan horizon rondom je.

Maar het leven veranderde.
Of beter: ons leven veranderde toen Flack erbij kwam.

Wie Flack kende, wist dat hij nooit “gewoon een hond” was. Hij was overal mee. Op uitstap, op vakantie, op restaurantterrassen, op wandelingen waarvan we vooraf niet eens wisten waar we zouden uitkomen. Vijftien jaar lang kozen we bewust niet meer voor verre vliegtuigreizen. Niet omdat we niet wilden reizen, maar omdat reizen zonder hem nooit echt juist voelde. Flack hoorde bij ons verhaal. Altijd.

Nu reizen we opnieuw.
Met Flack niet meer naast ons, maar wel in elke gedachte mee.

En misschien is het daarom ook zo symbolisch dat we niet teruggaan naar het Australia dat we al kennen, maar kiezen voor het stuk dat nog op ons wachtte: Western Australia. Het ruige, uitgestrekte westen. Minder evident. Minder toeristisch. Meer leegte, meer natuur, meer kilometers en waarschijnlijk ook meer verwondering.

Zoals altijd begint de reis eigenlijk al lang voor het vertrek.

Een jaar geleden boekten we onze vluchten met Qatar Airways. Toen konden we onmogelijk vermoeden dat de wereld zich opnieuw zo nerveus zou gedragen. Dat Trump alweer een nodeloze oorlog met Iran zou starten en het internationale vliegverkeer compleet door elkaar zou schudden. Plots werd het spannend. Maandenlang vloog Qatar zelfs niet meer op Brussel. Elke update checkten we met een klein beetje stress.

Tot eind april eindelijk die bevestiging kwam.

De terugvlucht werd één dag later gepland. De heenvlucht kreeg plots geen overstap van drie uur meer, maar eentje van tien uur. Vroeger zou ik dat waarschijnlijk een ramp gevonden hebben. Nu niet meer. Want ergens tussen ouder worden en comfort leren appreciëren, klinkt een gratis hotelovernachting tijdens een vlucht van 26 uur eigenlijk best fantastisch. Een echt bed. Een douche. Even mens kunnen zijn tussen twee continenten in.

Ook de camper boekten we al een jaar geleden.

Geen Wicked Campers meer zoals vroeger — we zijn duidelijk geëvolueerd. Of comfortabeler geworden. Deze keer wordt het een Indie Campers met douche, wc en frigo. Kleine luxe waar je vroeger mee lachte en waar je nu stiekem ontzettend blij van wordt.

Op 10 juli landen we in Perth.
En eerlijk? Ik kijk niet alleen uit naar de reis zelf. Ik kijk ook uit naar dat gevoel van opnieuw vertrekken. Naar het onbekende. Naar onderweg zijn zonder exact te weten wat de dag brengt.